Dit is een automatische vertaling door software:

Fuzz-pedaal. Met slechts een vleugje op-amp-fuzz over na het verminken van deze mof, blijft er iets over dat dromerig is qua bas en gain-bereik. Wat nodig is voor dat rotte geluid is een dikke dosis bas, dagenlang gain, en een perfect geschept middenbereik dat doet denken aan de jaren negentig op snelkeuze. De GAIN of the Rotten Apple heeft een verbazingwekkend bereik aan gain, EN is gevoelig voor je gitaar en tokkelen. Dus ook al pompt en knalt hij door je luidsprekerkast, je kunt je gitaar naar achteren rollen en zweven als een vlinder. De toonregeling biedt u alles, van ondergedompeld stonerrockslib tot hoge tonen die naar uw luidsprekers klauwen. Maar moeten V4's niet hard klinken?!? Nou ja, maar Keeley herschreef elke pagina van het boek. Het verhaal eindigt niet met het opnieuw opbouwen van een circuit, het eindigt met het filteren. Waarom klinken bepaalde sythns zo geweldig, ook al zijn het maar generatoren? Het filteren. Robert Keeley heeft het goed gedaan. Past perfect in jouw jaren 90-mix. Knuffel je gitaar en deze stompbox, kleine cherub, en rock uit je dak.