"Waarom werd het gekocht?", omdat het sterk nostalgisch is. Ik heb veel foto's en video's bekeken en beluisterd, het is een redelijk goede benadering van het origineel. Alleen al de gitaar is akoestisch verschrikkelijk luid, verrassend luid! Ik heb een paar Gretsch, Ibanez, ik kan ze vergelijken. De afwerking is zeer goed, afgezien van twee gebreken, één gerepareerd in de fabriek, de andere bijna onmerkbaar, zoals de twee fijne krasjes op de lak. De hals is voor mij een beetje "dik", wat meer voelbaar is vanwege de ronding, je went er binnen een paar dagen aan. De toets is van Indisch laurierhout, verrassend mooi, en als je dat niet wist, zou je denken dat het goed donker palissanderhout was. De binding is goed, er zijn geen scherpe uiteinden, het is uiteraard geen custom shop, maar wel goed en de intonatie is perfect. De brug is de gebruikelijke tragisch ogende Epi, hij werkt, er is niets mis mee, maar hij is zo lelijk als de zonde. De klank van de gitaar wordt waarschijnlijk zeer sterk beïnvloed door de eigenaardige snaarhouder, de "FREKVENSATOR", in positieve zin. Het ontwerp is onberispelijk, onberispelijk verchroomd en gepolijst. Op een dag zou Epiphone zo’n brug kunnen maken! Ondanks hun overdreven eenvoudige uiterlijk werken de toetsen heel goed, er is geen sprong op de moer en het tandwiel schokt niet. Zijn stem is erg jazzy!!! Elektrisch vooral, ook al is de fabriekssnaar geen topcategorie! De mini-humbuckers zijn, zoals in de meeste goede video's, "houtachtig", een beetje "vast", ze hebben (uiteraard!) niet de "dij" van normaal formaat, en ze klinken erg op een uitgesproken jazzgitaar . De potentiometer sist niet, blijft niet hangen, deze gitaar is helemaal "samen". Kortom, het is erg goed, maar het klinkt heel anders dan soortgelijke, het is echt individueel.